In een eerdere nieuwsbrief lieten we zien hoe onze strokenteeltpercelen functioneren als levend laboratorium voor bodem, biodiversiteit en het open landschap. Dat roept bij veel lezers een logische vervolgvraag op: is strokenteelt ook iets voor de praktijk?
Daar zijn we helder over. Voor veel boeren is strokenteelt op dit moment geen logische keuze. Het systeem is minder efficiënt, vraagt meer arbeid en is financieel vaak niet haalbaar binnen een gangbaar verdienmodel. Dat horen we terug van ondernemers en die realiteit nemen we serieus.
Waarom doen we er dan toch onderzoek naar?
Op de Campus gebruiken we strokenteelt niet als blauwdruk voor de hele landbouw, maar als onderzoeksinstrument. Het helpt ons om beter te begrijpen hoe bodem, gewas en biodiversiteit op elkaar reageren. Die kennis is ook relevant voor reguliere teeltsystemen, bijvoorbeeld bij het slimmer inrichten van randen, rotaties, perceelsindeling of natuurlijke plaagbeheersing.
Daarnaast kan strokenteelt in specifieke situaties wél perspectief bieden. Denk aan bedrijven in of nabij Natura 2000 gebieden of in overgangszones tussen landbouw en natuur. Juist daar speelt de vraag hoe landbouw kan blijven bestaan binnen strengere randvoorwaarden. Strokenteelt is dan één van de manieren om te onderzoeken wat mogelijk is, niet als verplichting maar als optie.
Op en rond de Campus maakt strokenteelt deel uit van een bredere, gebiedsgerichte aanpak. Door langjarig te meten en te monitoren krijgen we inzicht in wat werkt, wat niet werkt en waar de grenzen liggen. Die inzichten helpen om het gesprek over landbouw en biodiversiteit te voeren op basis van data en praktijkervaring.
Niet alles hoeft opgeschaald te worden om waardevol te zijn. Soms zit de winst in beter begrijpen en gerichter keuzes maken. Precies daar ligt de rol van strokenteelt binnen ons onderzoek.
Op de hoogte blijven?
